Páginas

Mostrar mensagens com a etiqueta primeiro de maio. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta primeiro de maio. Mostrar todas as mensagens

domingo, 1 de maio de 2011

Primeiro de Maio – DIA INTERNACIONAL DOS TRABALHADORES

 

Trabalhar que nem um galego
(expressão popular em Portugal sinónimo de trabalhar muito e arduamente, ser explorado)


Celso Emilio Ferreiro (1912-1979)

 

Monólogo do velho trabalhador

 


Agora tomo o sol. Pero até agora

traballei cincoenta anos sin sosego.

Comín o pan suando día a día

nun labourar arreo.

Gastei o tempo co xornal dos sábados,

pasou a primavera, veu o inverno.

Dinlle ao patrón a frol do meu esforzo

i a miña mocedade. Nada teño.

O patrón está rico á miña conta,

eu, á súa, estou vello.

Ben pensado, o patrón todo mo debe.

Eu non lle debo

nin xiquera iste sol que agora tomo.

 

Mentras o tomo, espero.

 

 

Monólogo do velho trabalhador (Pucho Boedo)

 

 

 

Axuntémonos todos, é a loita final

 

 

 

 

 

 

A Internacional (em galego)

 

En pé os escravos da terra,
en pé os que non teñen pan;
a nosa razón forte berra,
o triunfo chega en volcán.
Crebemos o xugo do pasado,
pobo de servos, ergue xa,
que o mundo vai ser transformado
e unha orde nova vai reinar.

Axuntémonos todos,
é a loita final,
o xénero humano
forma a Internacional.

Non hai salvadores supremos,
nin rei, nin tribuno, nin deus,
temos que salvarnos nós mesmos,
o Pobo Traballador.
Para que nos devolvan o roubado,
para derrubar esta prisión,
batamos no lume sagrado,
ferreiros dun mundo mellor.

Axuntémonos todos,
é a loita final,
o xénero humano
forma a Internacional.

 

Primeiro de Maio - DIA INTERNACIONAL DOS TRABALHADORES

Anos após anos na Galiza, como em Portugal, a miséria e falta de trabalho criaram sucessivas vagas de emigração


“… porque é preferível emigrar para ganhar a vida, do que morrer à fome no torrão nativo…”

 

            (Daniel Castelão, Sempre em Galiza, 1935)

 

 

 Castelão

 

 

 

Rosalia de Castro (1837 –1885)

 

Cantar da emigração

 


Este parte, aquele parte

e todos, todos se vão

Galiza ficas sem homens

que possam cortar teu pão

Tens em troca órfãos e órfãs

tens campos de solidão

tens mães que não têm filhos

filhos que não têm pai

Coração que tens e sofre

longas ausências mortais

viúvas de vivos mortos

que ninguém consolará



Cantar de Emigração (por Adriano Correia de Oliveira)

 

 

País marcado pela terra e pelo mar, assim também os seus trabalhadores

 

Manuel Colmeiro, A sega da herba

 Manuel Maria (1929-2004)

 

O labrego


Un labrego tan só é unha cousa

que case non repousa.

 

Da sementeira a seitura,

pasando pela cava,

a súa vida é moi dura

e moi escrava.

 

Sempre trafegando,

arando,

sachando,

malhando,

gadanhando,

percurando o gando.

 

Sempre a olhar pró ceo

com medo e com receo.

Sempre a sementar ilusión

ponhendo na semente o corazón

pra colheitar probeza e mais tristura.

 

Dilhe ao labrego da beleza

da campía,

da súa fermosura

e poesia.

 

Dírache que sí,

que a beleza pra tí.

 

Pró labrego é o trabalho

o andar tocado do caralho,

o pan mouro i o toucinho.

 

(Múdanse de calzado ou de traxe

cando van de viaxe,

de feira ou de romaxe

e xantan, eses días, pulpo e vinho);

os eidos ciscados, minifundiados

que quér decir atomizados);

o matarse sachar de sol a sol

pra lograr seis patacas

com furacas,

catro grãos de centeo i unha col;

o dobregarse sobor dos sucos

pra pagar gabelas e trabucos;

o vivir entre esterco i animales

en chouzas case inhabitabeles.

 

I aguantar, aguanta e aguantar,

Agardando morrer pra descansar.

 

Canto de seitura (Fuxan os Ventos)